Tragovi glecerske aktivnosti, kao rijetka prirodna vrijednost, nisu samo znacajni za proucavanje evolucije biljnog i zivotinjskog svijeta i globalne klime, vec predstavljaju i estetsku atrakciju. Ostri nazubljeni grebeni, nepristupacni vrhovi, duboki cirkovi, strme, vertikalne litice, brojna izvorista rijeka. Citave Prokletije nisu ni taknute ljudskom rukom

Snazni geotektonski poremecaji u proslosti, uslovili su slozen i raznovrstan sastav i reljef ovih planina. Najmocnija i najintezivnija glacijacija na Balkanu, ostavila je najdublje tragove glecerske erozije u obliku mnogobrojnih cirkova u kojima je zaostalo desetak manjih lednickih jezera i duboko urezanih valova. Jovan Cvijic je tvrdio da «ni u jednoj oblasti Balkanskog poluostrva gleceri nijesu ostavili tako duboke tragove svoje erozije kao u Prokletijama. To je poslije Alpa bila najglecernija planina u Evropi

Crnogorske Prokletije su samo manji dio ove posebne planinske skupine koja se nalazi izmedju Dinarida i Sarskih planina. Iako se veci dio ove planinske skupine nalazi u Albaniji, crnogorske Prokletije su znatno misterioznije i interesantnije turistima.
Planinski vijenci se postepeno izdizu u pravcu jugozapad sjeveroistok, sa oboda Zetsko-skadarske potoline i zavrsavaju spletom najvisih masiva Bogicevice, do prevoja Cakora i Rugova, u duzini oko 70 km, gdje se nalaze najvisi planinski grebeni, Maja jezerce-2694m na albanskoj teritoriji, Djeravica-2656m na srbijanskoj i Bogicevica-2358m na crnogorskoj teritoriji. Kontinuitet ovog mocnog visokoplaninskog sklopa geomorfoloski se nastavlja u pravcu sjevera nizom visokih planinskih vijenaca, preko Nedzinata-2341m, Cakora-2046m, Mokre planine-1932m, Hajle-2403m i Mokre Gore-2154m.

POGLED: Sa Orjena se pogledom moze ispratiti skoro cijela Crna Gora, sve od Prokletija i Lovcena pa sve do Durmitora. Sa Orjena se dobro vidi i Hercegovina, Popovo polje, dubrovacko primorije i nekoliko najjuznijih dalmatinaskih ostrva. U daljini se vidi i Bilecko jezero.

U ledenodopskim intervalima Orjen je bio u znatnoj mjeri zagleceren, daleko vise nego sto bi se to ocekivalo na osnovu njegovog geografskog polozaja, a glacijalna granica se nalazila vec na 1200 metara nadmorske visine. Primjera radi, na Prenju je ta linija pocinjala tek na 1680 metara nadmorske visine. Fenomen se objasnjava izuzetno velikom kolicinom padavina koju je Orjen primao u tim razdobljima. Velike kolicine snijeznih oborina dovodile su do formiranja glecera, na cije nekadasnje postojanje ukazuju brojni oblici reljefa.
Masiv Orjena i danas prima enormnu kolicinu padavina a Crkvice, selo na njegovom istocnom rubu, slovi kao najkisovitije mjesto u Evropi sa nekih 5 metara vodenog taloga godisnje! I pored tako velikih oborina voda je ovdje prava rijetkost. Tlo prvenstveno sacinjavaju veoma propusni slojevi krecnjaka, pa se izvori javljaju samo po rubnim dijelovima masiva, ili daleko u podgorini na rubovima Bokokotorskog zaliva. U centralnoj zoni ljudi se snalaze kako znaju, grade bunare, bistjerne a za kratke boravke koriste kapavice i snijeznice. Nedostatak povrsinskih voda i ljetne suse bili su ozbiljan problem za nekada razvijeno katunsko stocarstvo. Do drugog svjetskog rata gotovo svaki kutak planine koriscen je za ispasu. Danas su na najvecem dijelu Orjena jedini posjetioci planinari i lovci, a sume opet uzimaju maha. U narocitoj je ekspanziji bukva, koja i inace zauzima najvece povrsine.
Planina Orjen je posebno zanimljiva po svom glavnom vrhu - Zubacki kabao. Vrh se nalazi na 1894 metra nadmorske visine. Zubacki kabao je zanimljiv, ne samo u istoriskom kontekstu, vec i po svojim fizickim osobinama, nadmorskoj visini i bujnom pokrivacu. Sa svojih 1894. metra, ova kota predstavlja najvisu tacku vijenca primorskih Dinarida. Padine Zubackog kabla krase gorostasna stabla munike, rijetke vrste bora, endema Balkana i juzne Italije. Muniku je opisao prvi put u masivu Orjena austriski botanicar Maly Franz.

Orjen zauzima povrsinu od preko 400 kvadratnih km, od kojih najveci dio pripada Crnoj Gori, znatno manji Bosni i Hercegovini (Republici Srpskoj), a periferni rub Hrvatskoj. Mada ne spada u visoke planine, Orjen po svom reljefu odaje upravo takav utisak. Od glavnog vrha granaju se brojni grebeni, gotovo radijalnog pravca sirenja, gradeci izmedju crkvicki, vrbanjski, zubacki i prostor Bijele gore.

Durmitor je planina i nacionalni park u Crnoj Gori. Najviši vrh je Bobotov kuk visok 2.523 metara. Smatra se da ime Durmitor potiče od keltskih reči ``dru mi tore``koje znače "planina puna vode.”
Predeli Durmitora, po lepoti i neokrnjenosti retko i autentično delo prirode, proglašeni su nacionalnim parkom 1952. godine. Smešten na severozapadu Crne Gore, park obuhvata osnovni masiv Durmitora sa kanjonima Tare, Drage i Sušice i gornji deo kanjonske doline Komarnice, zauzimajući površinu od 39.000 ha.
Osnovna odlika reljefa durmitorskog područja jeste prostrana visoravan na 1500 metara nadmorske visine, koju presecaju duboke kanjonske doline i sa koje se uzdižu impozantni planinski vrhovi, od kojih je 48 sa preko 2000 metara nadmorske visine i među njima najviši Bobotov Kuk sa 2523 m.
Lepoti durmitorskog masiva posebnu draž daje 18 ledničkih jezera, nazvanih gorske oči, na visinama iznad 1500 m. Najveće i najatraktivnije je Crno jezero. Veličanstvenosti pejsaža doprinose, pored lepote jezerskog basena i blistave vodene površine, prostrani šumski predeo koji ga okružuje i vrh Međeda, gorostasno uzdignut nad njim. Udaljeno je 2 km od planinskog gradića Žabljaka, zimskog turističkog centra Crne Gore.
Među najlepšim ukrasima parka su i bistre, silovite reke koje su ovom području podarile velelepne kanjonske doline. Posebno impresionira reka Tara, kako lepotom i pokretom svojih voda, tako i dubinom i pejzažem kanjona, čineći ga jednim od najlepših u svetu.
Po bogastvu flore i faune, složenosti ekosistema, zastupljenosti preko 1300 vrsta vaskularnih biljaka što predstavlja izuzetnu koncentraciju sa velikim brojem endemičnih i reliktnih vrsta, Durmitor predstavlja izuzetnu prirodnu vrednost i trajnu inspiraciju naučnika i ljubitelja prirode.
Durmitorski nacionalni park obiluje značajnim brojem spomenika kulture od antičkog perioda do najnovijeg doba. Najkarakterističniji su srednjevekovni spomenici: razvaline gradova i utvrđenja, mostovi i karaule, nekropole i manastirski kompleksi u dolini reke Tare.
Sva raskoš prirodnih lepota, ambijentalnih i kulturnih vrednosti Durmitora i reke Tare, preovladala je da se nacionalni park Durmitor uvrsti u spisak Svetske kulturne i prirodne baštine, odlukom Međunarodnog komiteta za Svetsku kulturnu i prirodnu baštinu, u Parizu 1980. godine, dok je reka Tara i njena kanjonska dolina, UNESKO-vim programom Čovek i biosfera 1977. godine uvrštena u svetske ekološke rezerve biosfere.